|
|
|
Re: megapari app download bd
Имя: moskwa123 (Новичок)
Дата: 20 марта 2026 года, 18:03
|
|
Mən Aytən, iyirmi səkkiz yaşında, Bakıda bir turizm şirkətində menecerəm. İşim sayəsində çox şəhər görmüşəm, çox oteldə qalmışam, çox uçuş etmişəm. Amma qəribədir ki, öz şəxsi səyahətlərim üçün heç vaxt vaxtım və pulum olmayıb. İşim başqalarının xəyallarını qurmaqdan ibarətdir — onlara bilet alırıq, otel rezervasiyası edirik, marşrutlar tərtib edirik. Özüm isə həmişə Bakıda qalıram. Bu, bir az kədərli olsa da, işimi sevdiyim üçün qəbul edirdim. Amma son bir ildir ki, içimdə bir şey dəyişmişdi. Artıq başqalarının səyahətlərini tərtib etmək mənə yetmirdi, mən də öz səyahətimi istəyirdim. Xüsusilə də uşaqlıq arzum olan İtaliyaya getmək. Florensiya, Roma, Venesiya — bu adlar mənim üçün sadəcə şəhər adları deyil, bir xəyal idi. Amma həmin xəyalın bir qiyməti var idi, o qiymət isə mənim aylıq maaşımın çox üstündə idi. Əmanətim vardı, amma o da təcili ehtiyaclar üçün saxlanırdı. İllərdir bu xəyalla yaşayırdım, amma bir addım ata bilmirdim.
Həmin dəyişiklik bir axşam, işdən evə gələndə baş verdi. Həmişəki kimi yorğun idim, paltarımı dəyişdim, çay dəmlədim, stolun başına keçdim. Telefonuma baxırdım, sosial şəbəkələrdə səyahət şəkillərinə baxırdım. Bir dostum Florensiyada şəkil paylaşmışdı, o məş[*****] kafedralın qarşısında dayanmışdı, arxasında günəş batırdı. Ürəyim sıxıldı. Düşündüm, niyə mən yox? Nəyim çatışmır? Pul. Sadəcə pul. O an özümü çox aciz hiss etdim. İllərdir çalışıram, başqalarının xəyallarını qururam, öz xəyalım isə hələ də uzaqda. Çayımı içib qurtardım, stəkanı yudum, sonra yenə telefonuma baxdım. Birdən bir reklam gözümə dəydi. Reklamda bir oyundan danışılırdı, amma diqqətimi çəkən şey orada yazılmış «böyük uduşlar» ifadəsi oldu. Mən təbəssümlə keçib getdim. Amma beynimdə o söz qaldı. «Böyük uduşlar». Axşam yatanda da düşündüm, yuxuda da gördüm. Ertəsi gün işdə yenə başqalarının səyahətini tərtib edirdim, amma beynim hələ də o reklamda idi.
Axşam evə gələndə qərar verdim. Araşdıracağam. Dostlarımdan birinə yazdım, bu işlərdən anlayan var idi. O dedi ki, bir platforma var, çox istifadəçisi var, etibarlıdır. Mənə tətbiqi yükləməyi məsləhət gördü, dedi ki, «mostbet app download et, telefonunda rahat oynayarsan». Mən də elə etdim. Quraşdırma bitdi, qeydiyyatdan keçdim. Hər şey çox sadə və sürətli idi. İçəri girdim, oyunlara baxmağa başladım. Rənglər, işıqlar, səslər — mənim üçün yeni bir dünya idi. Turizm meneceri kimi mən gözəlliyə, estetikaya öyrəşmişəm, bu oyunların vizual tərəfi məni heyran etdi. Bir slot oyunu var idi, tamamilə italyan motivlərində, arxada Venesiya kanalları, qondolalar, körpülər. Oyunu açıb oynamağa başladım. Kiçik bir məbləğ depozit etdim, ən kiçik mərc dərəcələri ilə. Əvvəlcə heç nə başa düşmədim, sadəcə düyməyə basıb Venesiya mənzərələrinə baxırdım. Bir saat ərzində bir az uduzdum, bir az qazandım, nəticədə heç nə dəyişmədi. Amma oynamaqdan həzz almışdım. O gecə yatanda yuxumda yenə Venesiya gördüm.
O gündən sonra hər axşam bir az vaxt ayırıb oynamağa başladım. Çox böyük məbləğlər qoymurdum, itirsəm də təəssüflənməyəcəyim məbləğlər. Amma hər gün bir az, bir az. Bəzən qazanırdım, bəzən uduzurdum. Qazandığım pulları kənara yığırdım, ayrıca bir bank hesabında. O hesabın adını qoymuşdum: «İtaliya». Hər dəfə o hesaba pul köçürəndə ürəyim isti olurdu, sanki bir addım daha yaxınlaşırdım. Üç ay keçdi. Üç ay ərzində heç kimə demədim, nə ailəmə, nə dostlarıma. Bu mənim sirrim idi, mənim xəyalıma gedən yolum idi. Üç ayın sonunda «İtaliya» hesabımda artıq ciddi bir məbləğ yığılmışdı. Biletlərə, otellərə, xərclərə bəs edəcək qədər. O gecə oynayıb qazandığım son pulu da köçürəndə ekrandakı rəqəmə baxdım və ağlamağa başladım. Uzun müddət ağladım. Sonra güldüm. Sonra yenə ağladım. Bu, xoşbəxtlik göz yaşları idi.
Ertəsi gün işə getdim, masamda oturub İtaliya biletlərini axtarmağa başladım. Həmkarlarım təəccüblə baxırdılar, çünki mən adətən müştərilər üçün bilet axtarırdım, özüm üçün yox. Bir həftə sonra hər şey hazır idi. Biletlər, otellər, marşrut. İki həftəlik İtaliya səyahəti. Florensiya, Roma, Venesiya. Mənim uşaqlıq xəyalım. İşdən icazə aldım, ailəmə dedim, onlar da sevindilər. Atam dedi, «qızım, hardan tapdın bu pulu?». Mən gülümsədim, dedim, «yığmışdım, ata». Çox da izah etmədim. Səyahət vaxtı gəldi. Təyyarəyə mindim, pəncərədən baxdım, Bakı getdikcə kiçilirdi. Ürəyim döyünürdü. Florensiyaya endim. Hava isti idi, günəş parlayırdı. Hava limanından çıxanda dərin bir nəfəs aldım. İtaliya havası. Mənim havası. O günlərdə hər şeyi gəzdim. Florensiyadakı o məş[*****] kafedralı gördüm, dostumun şəklini çəkdiyi yerdə dayandım, günəş batarkən şəkil çəkdim. Romada Kolizeyə baxdım, min illərin tarixini hiss etdim. Venesiyada qondolaya mindim, kanallarda gəzdim, italyan dilində mahnılar səslənirdi. Hər gün, hər saat, hər dəqiqə — hər şey mənim üçün sehrli idi.
Səyahətin son gecəsi Venesiyada, oteldə tək oturub düşünürdüm. Bütün bu gözəllikləri, bu xatirələri mənə nə qazandırmışdı? O axşamlar, o evdə təkbaşına oynadığım oyunlar. O kiçik qazanclar, o uduzuşlar, o səbr, o gözləmə. Mən o gecə otele qayıdanda telefonumu açdım, həmin tətbiqə girdim. Bir mesaj yazdım, özümə: «Aytən, sən bacardın». Sonra oynamağa başladım. Bu dəfə mərc etmək üçün yox, sadəcə əylənmək üçün. Venesiyada, oteldə, kanalın səsini dinləyə-dinləyə. O gecə bir az qazandım, o qazancı da «İtaliya» hesabımdan çıxarıb başqa bir hesaba köçürdüm, adını qoydum «Növbəti səyahət». Çünki artıq bilirdim ki, bu, son səyahətim olmayacaq.
Bakıya qayıdanda işə başladım, həmişəki kimi. Amma artıq fərqli idim. İçimdə bir rahatlıq, bir doymuşluq var idi. Xəyalımı reallaşdırmışdım. Həmkarlarım şəkillərimi gördülər, dedilər, «Aytən, nə gözəl səyahət imiş». Mən dedim, «bəli, çox gözəl idi». Kimsə soruşmadı hardan tapdığım pulu, mən də demədim. Bu mənim sirrim idi. Amma bir gün ən yaxın dostum Lalə soruşdu, «Aytən, sən bu səyahəti necə bacardın, maaşınla olmur axı?». Mən ona danışdım. O gecələrdən, o oyunlardan, o qazanclardan, o «İtaliya» hesabından. Lalə əvvəlcə inanmadı, sonra inandı. Dedi, «deməli, sən təkbaşına öz xəyalını qurmusan». Mən dedim, «bəli, təkbaşına, amma tək deyildim». O başa düşmədi, mən izah etdim ki, o oyunlar, o rəqəmlər, o işıqlar — bunlar mənim üçün sadəcə vasitə idi. Əsas olan mənim xəyalım, mənim səbrim, mənim gecə-gündüz demədən çalışmağım idi. Oyunlar mənə pul qazandırdı, bəli, amma əsl qazancım o gecələr boyu öyrəndiyim dərslər oldu: səbir, intizam, həddini bilmə.
İndi hələ də hərdənbir oynayıram, amma artıq «İtaliya» hesabımdan sonra «Növbəti səyahət» hesabım da var. Orada yığılan pulla növbəti xəyalımı gerçəkləşdirməyi planlaşdırıram. Bəlkə Paris, bəlkə London, bəlkə də Yaponiya. Kim bilir. Amma bilirəm ki, o gün gələcək. Çünki mən artıq bilirəm ki, xəyalların bir yolu var, yetər ki, insan o yolu tapmaq istəsin. Mən öz yolumda təsadüfən bir oyunla qarşılaşdım, oyun mənə bir qapı açdı, mən o qapıdan keçdim. İndi arxaya baxıb o gecələri xatırlayanda, o evdə təkbaşına oynadığım oyunları, o «İtaliya» hesabına pul köçürəndə hiss etdiyim sevinci, Florensiyada günəş batarkən çəkdiyim şəkli xatırlayıram. Hər şey bir-birinə bağlıdır. Hər şey bir xəyalın ətrafında dönür. Və mən indi bilirəm ki, xəyalların heç birinin qiyməti çox deyil, yetər ki, insan ona çatmaq üçün bir yol tapsın. Mən tapdım. Və bu yol məni təkcə İtaliyaya deyil, özümə də aparıb çıxartdı. Öz gücümü, öz səbrimi, öz qətiyyətimi kəşf etdim. Və bu, ən böyük səyahət oldu.
|
|
| Для того чтобы размещать сообщения в форуме вам необходимо авторизоваться |
|
